Burza budzi Cię w nocy, a potem znika. Kilka miesięcy później ktoś pyta, kiedy padał grad i jak duże były ziarna. Relacje świadków i szacunki radarowe dają tylko część odpowiedzi, ale żadne z nich nie dowodzi automatycznie, jakiej wielkości grad spadł na konkretny dach.
Jak burza tworzy grad
Prąd wstępujący unosi krople deszczu w powietrze o temperaturze poniżej zera. Ziarna gradu rosną, gdy zderzają się z nimi ciekłe kropelki i zamarzają na ich powierzchni. Spadają, gdy prąd wstępujący nie może już utrzymać ich ciężaru.
Silniejsze prądy wstępujące mogą utrzymać większe ziarna. Grad o średnicy dwóch cali lub większej wiąże się zwykle z burzami superkomórkowymi. Przydatny obraz to wzrost w silnym prądzie wstępującym; nie trzeba wyobrażać sobie, że każde ziarno wielokrotnie krąży w górę i w dół.
Linijka bije porównanie z monetą
Typowe porównania gradu to jednocentówka przy trzech czwartych cala, ćwierćdolarówka przy jednym calu, piłeczka golfowa przy jednym i trzech czwartych cala oraz piłka baseballowa przy dwóch i trzech czwartych cala. Jeden cal to próg groźnego gradu według National Weather Service.
Te znane przedmioty pomagają, ale szacunki skupiają się wokół ich rozmiarów. Ziarno między ćwierćdolarówką a piłeczką golfową może zostać zgłoszone jako jedno lub drugie. Linijka, suwmiarka lub taśma miernicza dają lepszy pomiar niż zaokrąglanie do znanego przedmiotu.
Brak raportu nie oznacza braku gradu
Raport z ziemi wymaga kogoś, kto zaobserwuje, zmierzy i zgłosi grad. Na słabo zaludnionych terenach powstają luki, a nocne burze mogą przejść bez świadków. Nawet gdy ktoś zgłosi grad, mógł nie znaleźć największego ziarna.
Dlatego puste miejsce na mapie raportów to niepełny dowód. Nie potwierdza, że każdy dom na tym obszarze uniknął gradu. Zapisuje to, co ludzie zgłosili, a nie każde ziarno, które spadło.
Co MESH może, a czego nie może powiedzieć
MESH to Maximum Estimated Size of Hail, czyli maksymalny szacowany rozmiar gradu. Korzysta z odbiciowości radarowej powyżej poziomu zamarzania, aby oszacować rozmiar gradu. Radar może obserwować burze w nocy i tam, gdzie nie ma obserwatorów, w granicach zasięgu i wysokości wiązki.
Oryginalny algorytm skalibrowano tak, aby około 75% zaobserwowanych rozmiarów gradu mieściło się poniżej szacunku radarowego. To wynik kalibracji, a nie gwarancja dla konkretnej burzy. Szacowane maksimum 1,8 cala nie dowodzi, że pod Twoim adresem spadły ziarna o średnicy 1,8 cala.
Najbardziej przydatny zapis łączy czas, trasę i szacunek radarowy, a potem odróżnia je od pomiaru na ziemi lub oględzin nieruchomości. Szacunek radarowy może rozpocząć sprawdzanie, ale go nie kończy.
Co warto zapamiętać
Następnym razem pamiętaj:
- Zapisz, kiedy i gdzie przeszła burza.
- Oddzielaj rozmiar szacowany przez radar od zmierzonego ziarna gradu.
- Traktuj zapis burzy jako kontekst, a nie oględziny ani dowód szkód.